اینترنت اشیا؛ جایی که می‌توان هوشمندی را یافت ـ (قسمت اول)

تحقق خانه‌های به‌هم پیوسته ممکن است بیش از آنکه تصور می‌شد، به طول بیانجامد.



iot

هیاهوی استفاده از خانه‌های هوشمند سال‌هاست که ادامه دارد. تحلیل‌گران این حوزه مکرراً پیش‌بینی می‌‌کنند که اینترنت اشیا (IoT) با گسترش اینترنت موبایل می‌تواند زندگی افراد را به‌میزان زیادی تغییر دهد. در اینترنت اشیا، حسگرها و قابلیت استفاده از اینترنت به تجهیزات سخت افزاری افزوده می‌شود. برای این منظور، تولیدکنندگان تمرکز خود را بر روی وسایل موجود در خانه متمرکز نموده‌اند همانند قهوه‌سازهایی که با زنگ هشدار ساعت روشن می‌شوند، چراغ‌ها و پرده‌هایی که با روشنایی روز تنظیم می‌شوند و یخچال‌هایی که تمام شدن شیر را هشدار می‌دهند. با این وجود، مصرف‌کنندگان در برابر هوشمندسازی خانه‌های خود مقاومت نشان می‌دهند. این امر برای کارخانه‌های تولیدکننده فن‌آوری که سرمایه زیادی را برای اتصال وسایل مختلف به اینترنت صرف نموده‌اند، مطلوب نیست. در سال 2014، شرکت گوگل بزرگترین سرمایه‌گذاری خود بر روی اینترنت را با خرید Nest، شرکت تولیدکننده ترموستات هومشمند، با سرمایه‌ای 2/3 میلیارد دلاری اعلام نمود و 550 میلیون دلار برای خرید Dropcam، شرکت سازنده دوربین‌های امنیتی خانگی، هزینه نمود. شرکت Nest شرکت Dropcam را جذب نمود و اکنون یکی از شناخته‌شده‌ترین برندهای خانه هوشمند می‌باشد. با این‌حال، این زنگ خطر وجود دارد که چه مدت زمان طول می‌کشد که این وسایل وارد مسیر اصلی خود شوند. بدون شک شرکت Nest گوگل را ناامید نمود. این شرکت بر اساس تحلیل‌های استراتژیک، تنها 3/1 میلیون ترموستات هوشمند را در سال 2015 فروخت و دارای فروش کلی به اندازه تنها 5/2 میلیون در چند سال گذشته بوده است. این شرکت برای چند سال به بهینه‌ نمودن تولیدات موجود خود پرداخت و محصول جدیدی را عرضه ننمود. این امر می‌تواند دلیلی باشد بر اینکه چرا Tony Fadell بنیان‌گذار و رئیس شرکت Nest در سوم ژوئن به سمت مشاور شرکت Alphabet گوگل تنزل مقام پیدا کرد. آقای Fadell که مدیر اجرایی سابق در شرکت اپل و طراح iPod است در وارد نمودن فن‌آوری شگفت‌انگیز لمسی به خانه‌های هوشمند ناکام ماند. مشکلات شرکت Nest حاکی از وجود نوعی عارضه است. بر اساس پژوهش صنعتی انجام‌گرفته توسط Frank Gillett از Forrester، تنها 6 درصد از صاحبان خانه در امریکا دارای تجهیزات خانه هوشمند هستند که شامل وسایل متصل به اینترنت، سیستم‌های پایش خانه و اسپیکرها یا لامپ‌های روشنایی می‌باشد. به این ترتیب، رشد بسیار زیادی در این مورد انتظار نمی‌رود و آن‌گونه که از نمودار زیر برمی‌آید تا سال 2021 این تعداد به تنها 15 درصد افزایش می‌یابد. تعداد بسیار کمی از مشتریان متقاعد شده‌اند که اینترنت می‌تواند در هر یک از زوایای زندگی ‌آن‌ها نقشی ایفا کند. پژوهشی در بریتانیا که توسط شرکت مشاوره‌ای PricewaterhouseCoopers انجام گرفت، نشان داد که 72 درصد از افراد برنامه‌ی برای پذیرفتن فن‌آوری خانه هوشمند در دو یا پنج سال آینده نداشته و تمایلی برای هزینه نمودن روی آن ندارند. مشتریان سال گذشته مجموعاً در حدود 60 میلیارد بر روی سخت‌افزار و خدمات خانه هوشمند هزینه نموده‌اند و تنها بخشی از این سرمایه بر روی تجهیزات بومی صرف شده است.


iot

دلایل متعددی برای این اشتیاق خاموش وجود دارد. کسب و کارها برای پذیرفتن فن‌آوری اینترنت اشیا دارای انگیزه هستند زیرا تعبیه نمودن حسگرها درون تجهیزات منجر به صرفه‌جویی در هزینه‌ها شده و بنابراین تحلیل داده‌ها بهبود بازدهی را نشان می‌دهد. آن‌گونه که Adam Sage از Canary عرضه‌کننده استارت‌آپی که دوربین‌هایی را تولید کرده وبه افراد امکان مشاهده رخداد‌های درون خانه را می‌دهد، بیان می‌کند که بسیاری از وسایل هوشمند خانگی بیشتر به‌عنوان یک سرگرمی محسوب می‌شوند تا به‌عنوان یک ضرورت به‌حساب آیند. بسیاری از وسایل هوشمند، بسیار گران هستند. یکی از یخچال‌های هوشمند شرکت سامسونگ که دارای دروبین‌هایی دورن خود بوده و خراب شدن مواد غذایی را تشخیص داده و به وسیله یک اپلیکیشن موبایل به مشتریان کمبود مواد غذایی را در حین خرید اطلاع می‌دهد، با قیمت 5000 دلار به فروش می‌رسد. افرادی که توانایی پرداخت چنین هزینه‌ای را دارند احتمالاً خرید‌هایشان را خود انجام نمی‌دهند. علاوه بر این، وسایلی مانند یخچال‌ها از جمله وسایلی هستند که به‌صورت مکرر توسط صاحبان خانه عوض می شوند و با مدل‌های جدید جایگزین می‌شوند و گران بودن یخچال می‌تواند این امر را کند نماید. همچنین، این فن‌آوری هنوز کامل و بی‌عیب نیست. آن‌گونه که Jamie Siminoff رئیس شرکت Ring، عرضه‌کننده استارت‌آپ ساخت زنگ‌های در با قابلیت پاسخ‌گویی از راه دور، بیان می‌دارد تلفن‌های هوشمند که پل ارتباطی بین مشتری (کاربر) و وسایل خانه هوشمند هستند، سطح توقع مشتریان را بالا برده‌اند. تلفن‌های هوشمند، کاربران را به‌گونه‌ای آموزش داده‌اند که سطحی از خدمات و نیز استفاده آسان را انتظار داشته باشند و این همان چیزی است که تجهیزات خانه هوشمند در تلاش برای رسیدن به آن هستند. علاوه بر این، فقدان استانداردسازی در این زمینه به معنای آن است که تولیدات کارخانه‌های مختلف امکان برقراری ارتباط با یکدیگر را ندارند. انتظاراتی نیز در این خصوص از طرف مشتریان وجود دارد؛ به عبارت دیگر، تجهیزات خانه هوشمند بایستی به‌آسانی نصب شده و برای کسب محبوبیت، ویژگی‌های بارزی را از خود نشان دهند مانند حسگرهای حرکتی که به هنگام باز بودن درها و پنجره‌ها هشدار داده و دوربین‌هایی که فعالیت‌ها را کنترل می کنند. برخی از وسایل مانند آشکاسازهای دود به این دلیل در خانه‌ها استفاده می‌شوند که شرکت‌های بیمه مشوق‌های مالی خوبی را برای استفاده از آن‌ها ارائه می کنند. صنعت خانه هوشمند به‌کمک استارت‌آپ‌ها و کارخانه‌های بزرگی که متعهد شده‌اند که تأخیر آن‌ها در عرضه محصولات موقتی است، دارای تحرک و پویایی می‌باشد. با این وجود، بی‌علاقگی مشتریان، کارخانه‌ها را مجبور ساخته است که درباره ایجاد علاقه و انگیزه در مشتریان بازاندیشی کنند. ‌ شاید بزرگترین شگقتی در این زمینه را شرکت آمازون به‌وجود آورده است. این شرکت که در تحقق هدف ارائه و توسعه یک تلفن هوشمند به‌طرز ناراحت‌کننده‌ای با شکست مواجه شده بود، دستگاه Amazon Echo را عرضه نمود. این دستگاه یک اسپیکر هوشمند است که فرمان های صوتی را تشخیص داده و به آن‌ها پاسخ می‌دهد. این وسیله همچنین اطلاعات مربوط به هواشناسی و اخبار ورزشی را به اشتراک گذاشته، موسیقی پخش نموده و لامپ‌ها را روشن و خاموش می‌کند. این دستگاه که دارای قیمت 180 دلار است، تاکنون فروش بالایی نداشته است. شرکت آمازون هنوز نمودارهای مربوط به فروش آن را منتشر ننموده است اما تحلیل‌های استراتژیک تخمین می‌زنند که از زمان عرضه این محصول در نوامبر 2014 کمتر از یک میلیون از آن فروخته شده باشد. دستگاه Echo همچنان در دره سیلیکون محل گفتگو است.
(پایان قسمت اول)